Miljarden verspilling door onnodige BSE-maatregelen
Miljarden verspilling door onnodige BSE-maatregelen
Pieter ter Steeg, Ter SteegMC Gouda
Samenvatting: De onnodige angst voor BSE zorgt er voor dat in Europa 16,000,000 ton dierafval onnodig niet als hoogwaardig diervoer hergebruikt wordt. Om soja te verbouwen om deze 16 miljoen ton te voeren is meer dan drie maal het oppervlak van Nederland aan tropisch regenwoud in Brazilië nodig. De kans om BSE te krijgen in Nederland is astronomisch klein. Als alle Nederlanders (16,500,000) 833 koeien per persoon zouden consumeren, zou er misschien een dode kunnen vallen. Met die verspilde 20 miljard per jaar zijn bijvoorbeeld door de preventieve geneeskunde per jaar 10,000 Europese levens of heel Afrika te redden
16 miljoen tin dierafval wordt onnodig vernietigd. Eerst de cynische historie: BSE ontstond in Engeland doordat onvoldoende verhit slachtafval van zieke dieren tot diermeel en veevoer werd verwerkt. Het eerste geval van BSE was in 1986. Een verbod op het voeren van diermeel kwam daar in 1988. Besmet diermeel werd tot 1990 in de EU en vervolgens massaal in de rest van de wereld gedumpt tot midden jaren '90. De eerste menselijke variant van vCJD was in 1994 in Engeland. Een aantal andere Europese landen stak ook de kop in het zand. Landen waren "BSE-vrij" omdat er bewust geen adequaat testprotocol voor was. Dolle koeien werden bijvoorbeeld eerst op rabiës getest en de hersenen van de koeien werden tot de uitslag bekend was in de koelkast bewaard.
In November 2007 stond de teller van vCJD slachtoffers op 205 gevallen van vCJD in 11 jaar tijd wereldwijd. Even voor de ordegrootte: Jaarlijks sterven er ongeveer 80 mensen aan voedselinfecties in Nederland.
Hoe groot is de kans op vCJD in 2009? Even wat schattend rekenen: In Groot-Brittannië zijn ongeveer 1,000,000 BSE-koeien de voedselketen ingegaan zonder afdoende verwijdering van risicomateriaal. Dat leverde 166 gevallen van vCJD op in 11 jaar tijd. In Nederland zijn er naar schatting ± 100 koeien gemist. Dat leverde 3 gevallen van vCJD in 12 jaar op. Er is dus gemiddeld 1 besmette koe door 160,000 Nederlanders tegenover 1 besmette koe door 50 Engelsen gegeten. 1 op de ± 300,000 Engelsen werd uiteindelijk ziek. Als je verder rekent met de meer betrouwbare Engelse kans op ziekte kom je op een kans dat 1 op de 3,2 miljard Nederlanders per jaar ziek wordt. De 3 Nederlandse gevallen met de menselijke variant van vCJD in Nederland hadden dus hoogst waarschijnlijk Engels rundvlees geconsumeerd.
De menselijke variant van BSE is een angstaanjagende ziekte maar rechtvaardigt de al extreem lage kans uit de begin jaren 2000 nog steeds het volledige pakket van kostbare maatregelen anno 2009?
Er wordt gepraat over versoepeling van maatregelen, maar waar praten we eigenlijk nog over? Het rapport van de World Health Organisation uit 2002 meldt al, dat als er geen diermeel wordt gevoerd , het risico op BSE vrijwel 0 wordt. Daarnaast wordt al het risicomateriaal bij de slacht verwijderd.
De frequentie van positieve uitslagen onder slachtdieren in Nederland was in 2005 3 op de geteste 475000 en gedaald tot 1 op de 275000 in 2006. De kosten waren ± 50 Euro per test en nu geschat in totaal 15,000,000 Euro voor Nederland per jaar. Zelfs al we geen test zouden doen, zouden er hoogstens 1 tot 2 besmette koeien per jaar de keten ingaan, waarvan bovendien ook nog het risicomateriaal bij de slacht wordt verwijderd. In de preventieve geneeskunde is een investering van 15,000 - 50,000 Euro per gered levensjaar (600,000 - 2,000,000 voor een leven) redelijk. Voor het voorkomen van vCJD komt de investering alleen voor de test al uit op minimaal 15 miljard Euro per geredde Nederlander. Een ander rekensommetje (5000 besmette koeien geconsumeerd per uiteindelijk sterfgeval en 1 op de 275000 koeien positief in 2006) leidt tot de schokkende uitkoms: De consumptie van 833 koeien per Nederlander leidt slechts tot één sterfgeval op de huidige 16,500,000 Nederlanders.Dat zijn aardig wat hamburgers
Nutreco heeft een punt dat er goedkopere manieren zijn om BSE onder controle te houden zonder een kapitaalvernietiging van 20 miljard (10,000 - 30,000 geredde levens in de preventieve gezondheidszorg) bij de bestemming van diermeel. Het implementeren van geborgde kwaliteitscontrole via HACCP bij diermeelproductie zoals in de voedingsindustrie is goedkoop en effectief. De kosten voor BSE voor de farmaceutische industrie, de individuele slagers en het milieu zijn in mijn betoog niet eens meegenomen.
Waarom stopt de overheid deze geldverspilling en milieuschade niet?
