Documentaire Pelada: Speel Groot!
Pelada is een documentaire over Luke en Gwendolyn, twee voetbaltalenten die de stap niet hebben kunnen maken naar prof. In plaats van op te geven of hun sport te zien als leuke hobby hebben ze hun spel veranderd. Ze voetballen nu met iedereen over de hele wereld. Van gevangenen in Bolivia tot Keniaanse bierbrouwers, van freestyle voetballers in China tot Iraanse vrouwen in hijab. Pelada is het verhaal van mensen die wereldwijd spelen. 'Als ik hier op straat sta, zeggen de mensen: kijk daar heb je die zuiplap. Maar als ik speel, zeggen ze: kijk, wat speelt ie goed. Dan kijken ze naar mijn spel. Als ik speel zien mensen een andere kant van mij', zegt één van de straatvoetballers in de documentaire.
Luke en en Gwendolyn zorgen voor een doorbraak bij mensen die met hen meespelen. Ze creeëren een spel dat zo klein is, dat iedereen mee kan doen. En zo groot dat het mensen mogelijkheden laat zien die ze zich niet konden voorstellen Iemand schopt een voetbal naar je toe, wat is je natuurlijke reactie? Inderdaad, terugschieten. Voor je het weet ben je aan het spelen. Gevangenen, straatarme bedelaars, moslimvrouwen, jongeren in sloppenwijken, iedereen blijkt bereid mee te spelen met mensen waar ze normaal gesproken niet tegen praten, laat staan dat ze elkaar zien als medespelers.
NEW Pelada Trailer from Rebekah Fergusson on Vimeo.
In 2003 verscheen een soortgelijke documentaire, 'The Other Final' van Johan Kramer. In de zomer van 2002 volgden miljoenen kijkers de finale van het WK voetbal in Japan tussen de Brazilië en Duitsland. Op diezelfde dag voetbalden nog twee teams tegen elkaar in een door de FIFA georganiseerde finale. Het zijn de teams van het boeddhistische koninkrijk Bhutan en dat van het door vulkaanuitbarstingen geteisterde Caribische eiland Montserrat. De nummers 202 en 203 op de wereldlanglijst van voetbalbond FIFA. Tot voor kort hadden ze nog nooit van elkaars bestaan gehoord. In de documentaire worden de teams gevolgd. We zien dat winnen niet alleen maar gaat om de eerste en de beste te zijn, maar ook om wie het meest vindingrijk is en gebruik maakt van de aanwezige hulpbronnen.
Ik realiseer me dat ik zelf ook zo'n Other Final heb meegemaakt. Het was een warme zomermiddag en ik had beloofd die middag op een groepje spelende kinderen te passen. Om ze bezig te houden stelde ik de Langzaamloopwedstrijd voor. Hetzelfde als een hardloopwedstrijd, maar nu gaat het er om wie het laatst over de finishlijn is. Die heeft gewonnen. Je mag niet stilstaan en niet achteruit lopen. Klaar voor de start? Af! Het bijzondere was dat de kinderen achteraf andere dingen ervaarden. Als je hardloopt, ben je alleen op jezelf gericht en op de finishlijn. Als je 'langzaam loopt' wordt je gedwongen voortdurend op de anderen te letten en je gedrag daar op af te stemmen maar toch je eigen koers te varen. Een andere wedstrijd. Het resultaat is hetzelfde: winnen. Maar je wint wat anders!
De strategie van organisaties gaat over winnen, wat de beste manier is om de eerste, de beste, de snelste of de goedkoopste te zijn. Dan hebben we tevreden klanten, medewerkers en aandeelhouders en dan doen we het dus goed. Eigenlijk; de strategie van de hardloopwedstrijd. Maar het is precies die wedstrijd die ons in een diepe crisis heeft gestort. De boodschap: We liepen te hard. We hadden te weinig contact met onze hulpbronnen laat staan dat we daar de waarde van zagen. Is het tijd voor een andere wedstrijd? Hoe ziet in jouw organisatie de strategie van de 'langzaamloop' wedstrijd er uit: verbinding maken met elke speler en ondertussen je eigen koers varen? De strategie van 'langzamer lopen' helpt organisaties om meer aandacht te geven aan de dingen die er zakelijk toe doen, om vindingrijk te zijn en de aanwezige hulpbronnen te zien, beter te waarderen en effectiever in te zetten.
