Muziek: Meer dan blauwe ogen

Ode's muziekexpert Ton Maas deelt hier maandelijks zijn muzikale vondsten. Deze maand: Follow me down - Sarah Jarosz

Is het rijtje studiomuzikanten dat op de plaat van een onbekende -artiest vermeld staat een betrouwbare indicatie van de kwaliteit? Van de namen die opduiken in de hoestekst van Follow me down, een cd van de twintigjarige Amerikaanse zangeres Sarah Jarosz, springt die van Chris Thile meteen in het oog. Deze uiterst getalenteerde mandolinespeler, zanger en componist werkt weliswaar graag samen, maar nooit zie je hem als een van vele gastmusici. Ook de rest van het rijtje is eigenlijk best indrukwekkend: banjovirtuoos Béla Fleck is van de partij, net als meesterbassist Edgar Meyer, slide-gitaarwonder Jerry Douglas en zangeres Shawn Colvin. De eerste maten van het openingsnummer Run away maken al meteen duidelijk waar deze artiesten voor vielen: behalve prachtige blauwe ogen beschikt Jarosz over de gave om de stijlkamer van de Amerikaanse rootsmuziek om te bouwen tot een eigenzinnig en bovendien volstrekt origineel idioom. Alleen al de manier waarop banjo en elektrische gitaar worden gecombineerd, is een geniale vondst. En zo gaat het elf nummers lang door. Bijna alles schreef ze zelf en twee liedjes eigende ze zichzelf op onnavolgbare wijze toe, waaronder het lastige The tourist van Radiohead.

Een lied voor de crisis van Martin Simpson.

Meestal houdt gitarist en zanger Martin Simpson zich ver van de actualiteit, maar de huidige financiële crisis mocht op zijn nieuwe cd Purpose + Grace niet ontbreken. Als folkartiest dook hij de archieven in, op zoek naar een passende ballade. Maar in plaats van een lied uit de orale traditie kwam hij uit bij Brother can you spare a dime, een song van Yip Harburg, door velen beschouwd als de meest treffende poëtische verbeelding van de Grote Depressie uit de jaren dertig. Roem en royalties voor de uitvoerende artiesten, onder wie Bing Crosby, maar niet voor de componist, die juist vanwege deze song vervolgd werd door communistenjager Joe McCarthy. Bij de presentatie van Purpose + Grace liet Simpson onlangs weten toch niet helemaal tevreden te zijn met zijn keus, omdat Brother eigenlijk alleen de gevolgen van de crisis voor de gewone man schetst en geen melding maakt van de hoge heren die er altijd weer in slagen zichzelf aan de nare gevolgen van hun manipulaties te onttrekken. Dus zong hij als aanvulling op de cd het indringende Palaces of gold, een nummer van Leon Rosselson. Voor de zeer fraaie cd van Simpson kwam dit inzicht te laat, maar hij nam het nummer alsnog op met folkveteraan Roy Bailey als zanger, die hij op meesterlijke wijze begeleidt op slidegitaar.

Beluister Palaces of Gold hier:

Meer lezen?
Muziek uit de favela
Muziek: een nieuwe klaagzang over Jeruzalem
Jazz zoals het is bedoeld

Volg Ode ook op Twitter of Facebook, via de digitale nieuwsbrief, of neem een proefabonnement op Ode voor slechts €3,33 per maand