Email   Print

Share

De gezonde gevolgen van geven

Wat ik leerde over geven en ontvangen dankzij het cadeau de WK-finale bij te wonen.

Max Christern | 129 september 2010 issue

Zijn stem droeg de toon van lichte opwinding. Hij belde om iets leuks te delen, maar wat dat precies was, hield mijn broer nog even geheim. ‘Hoe is het?’, wilde hij eerst weten. Het was een paar dagen voor de finale van het wereldkampioenschap voetbal. Nederland verkeerde in een oranjeroes en ik deed daar vrolijk aan mee. De vakantie was in aantocht, het was lekker weer, dus het obligate maar niet minder gemeende antwoord op zijn vraag was: ‘Goed.’

Toen kwam de reden van zijn telefoontje aan bod en de echte vraag die hij wilde stellen. ‘Wil jij nu alvast al je verjaarscadeaus hebben voor de rest van je leven?’ Het plezier straalde door de vraag heen en ik kon hier alleen maar volmondig ‘ja’ op antwoorden. Maar wat wilde hij me nu geven? Het antwoord kwam meteen: ‘Ik heb twee kaartjes voor de finale!’

Twee mannen in extase, als kinderen zo blij omdat ze de belangrijkste wedstrijd van hun volwassen leven mochten gaan zien. U mag er even uw calvinistische reflex op loslaten (een weekendje heen en terug vliegen naar het andere eind van de wereld voor een potje voetbal), maar ik kan u verzekeren dat het onvergetelijk goed was, ondanks de nederlaag. De reis, het gezelschap, de spanning, de lol — het waren, om een reclameleus te citeren, ‘twee geweldige dagen’.

De moraal van dit verhaal sluit aan bij het omslagthema van deze Ode: geven. De ontvanger van het cadeau hield hier een geweldig gevoel aan over, en de gever naar eigen zeggen ook. ‘Geven’ levert meer goed nieuws op. Want geven, zo schrijft Diana Rico in haar verhaal op pagina 30, zorgt niet alleen voor een goed gevoel en versterkt de sociale banden tussen mensen, het heeft ook een wetenschappelijk bewezen positieve invloed op de -gezondheid van mensen, zowel fysiek als mentaal.

Een mooi voorbeeld van de gezonde gevolgen van geven beschrijft Rico als ze verhaalt over Cami Walker, een Amerikaanse vrouw die haar ziekte bestreed door 29 dagen achtereen iets — tijd, aandacht, cadeaus — aan verschillende mensen of instellingen te geven. Ze knapte er enorm van op en opende een website met haar bevindingen en tips. Meer dan elfduizend mensen uit 48 landen volgen inmiddels haar adviezen over hoe ‘een maand lang geven je leven kan veranderen’ en wisselen online hun ervaringen uit. Het levert veel inspirerende voorbeelden op.

Geven en ontvangen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wie niet goed kan ontvangen, wordt nooit een goede gever en vice versa. Mijn broer en ik hebben met instemming geconstateerd dat dat waar is. En we gaven daar in het stadion in Johannesburg zelf ook wat weg: aandacht voor het Nederlands elftal. We eerden onze voetballers zelfs met een eigen spandoek: Ode aan oranje hing aan een van de balustrades in het immense stadion. Een klein eerbetoon aan het team dat vier weken lang zoveel gegeven had, dat het hier was gekomen. Het hele land stond er tijdelijk van op z’n kop en spoelde de nederlaag in de finale uiteindelijk weg met een eretocht door de Amsterdamse grachten. Een gift van het volk die de ontvangers verraste en verblijdde. Geven is een kunst, net zoals ontvangen dat is. Als we in staat zijn die twee zaken goed op elkaar af te stemmen, levert dat veel moois op. Zo denk ik sinds die finale hard na over het verjaarscadeau voor mijn broer. Ik heb nog even de tijd: hij is pas volgend voorjaar weer jarig.

Max Christern is hoofdredacteur van de Nederlandse uitgave van Ode.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share: