Email   Print

Share

De magie van muziek

Twee verhalen, ingestuurd door mijn lezers.

De zanger die inviel

Ingestuurd door Murali

Het gebeurde vele jaren geleden in de Opéra van Parijs. Er zou een beroemde zanger optreden en de voorstelling was uitverkocht. Maar op de vastgestelde dag, de zaal zat al vol, hoorde men dat de zanger vanwege problemen met het vervoer met geen mogelijkheid op tijd daar zou zijn. Onthutst beklom de directeur van de Opéra het podium, legde uit wat er aan de hand was en meldde dat hij een plaatselijke tenor had gevonden om in te vallen.

Het publiek reageerde zoals te verwachten viel. Teleurgesteld stonden sommige toeschouwers op om hun geld terug te eisen en anderen bleven gewoon wachten op wat er komen zou.

De tenor die inviel, besteeg het podium en zong zo goed als hij kon. Twee uur lang zong hij met heel zijn hart en ziel. Aan het eind bleef de zaal stil; deze zanger was immers niet waarop ze gehoopt hadden.

Slechts één toeschouwer begon te applaudisseren. Een kinderstem riep: "Papa, je bent geweldig! Je bent geweldig!"

Het volgende ogenblik rees het publiek op en gaf een staande ovatie; een eenvoudig woord van liefde had alles veranderd.

De oude fadozanger

Ingestuurd door Cristina Santos

Op een ochtend was ik bezig met wat huiselijke karweitjes, toen ik vanaf mijn balkon de armelijke, in lompen gestoken gestalte zag van een man. Als hij niet heel oud was, dan waren het leven en de tijd hem niet al te gunstig gezind geweest. Om zich te verplaatsen maakte hij gebruik van krukken, want een van zijn benen was verschrompeld. Hij maakte indruk op me, omdat hij er desondanks in slaagde hij een oude klassieke gitaar mee te sjouwen!

Hij ging in een café aan de overkant zitten en begon te zingen. Zodra ik zijn stem hoorde, huiverde ik. De stem was zo mooi als die van een serene, gezegende engel, maar wel verdrietig. Langzamerhand vulde ze de hele omgeving, kaatste tegen de muren, omstrengelde me, tilde me op... Onwillekeurig rolden de tranen over mijn wangen en vielen op de grond. Ik had het idee dat de mensen geëmotioneerd hun balkon op kwamen om te komen luisteren. En dat de kinderen, verbaasd en verwonderd, ophielden met spelen...

Ik begreep dat ik een moment beleefde van kortstondige eeuwigheid, van eenwording met andere zielen, alsof we bij toverslag naar een andere dimensie waren geroepen, naar een mooiere wereld, waar misschien alles zin had... Of misschien wel niet.

Ten slotte zweeg zijn stem en er volgde een stilte die een leeg, bijna beklemmend gevoel opriep, maar meteen klonk er een uitbundig applaus, op de gezichten van de toeschouwers verscheen een blije glimlach en de kinderen riepen enthousiast om meer. Alsof zijn missie volbracht was, pakte de man zijn krukken en vervolgde zijn weg. Ik rende het huis uit, achter hem aan, en ik stopte pas toen ik hem had ingehaald, buiten adem. Het was duidelijk dat de fado zijn kostwinning was, en daarom drukte ik hem zonder aarzelen een biljet in zijn hand, maar ik zweer dat pas toen ik hem ontroerd omhelsde en hem vroeg nooit te stoppen met zingen, zijn doorgroefde, vermoeide gezicht zachter werd. Hij schonk me een glimlach.

Ik heb hem niet weergezien, maar ik wil wedden dat hij doorgaat met langs andere wegen zijn fado te huilen. Mocht hij bij u langskomen, zeg dan alstublieft tegen hem dat ik hem niet vergeten ben.

Paulo Coelho is de Braziliaanse auteur van vele populaire boeken, waaronder De Alchemist. www.paulocoelhoblog.com