Email   Print

Share

Uttam Sanjel

Matthieu Ricard over scholenbouwer Uttam Sanjel

Uttam Sanjel, 35 jaar en geboren in Nepal, is een bron van onbaatzuchtigheid, toewijding en optimisme. Op zijn vijfentwintigste ging hij naar India om in Mumbai te werken, in de hoop naam te maken in de filmindustrie. Tijdens zijn drie jaren in Bollywood kwam hij erachter dat de echte helden van onze wereld geen beroemde filmsterren zijn, maar mensen als Gandhi en Moeder Theresa.

Teruggekomen in Nepal zag hij de ellendige leefomstandigheden van straatkinderen in Kathmandu en hij nam zich voor iets voor hen te doen. Gewapend met een goede opleiding, hooggestemde idealen en een dienovereenkomstige dosis lef bedacht Uttam een nieuwe oplossing voor het probleem van de armoede onder kinderen: de snelle en efficië nte bouw van scholen van bamboe. Bamboe is goedkoop, sterk, bestand tegen aardbevingen en in ruime hoeveelheden voorhanden.

Uttam vroeg families in zijn omgeving elk één bamboeplant te doneren en bouwde daarmee zijn eerste school. Nu staan er negen in heel Nepal, waar samen meer dan 15.000 kinderen enthousiast leren. De leerlingen hoeven elk slechts één euro schoolgeld per maand te betalen. Dit jaar haalde gemiddeld vijfentachtig procent op zijn scholen het staatsexamen (het gemiddelde van Nepal is zestig procent) en sommige leerlingen zijn daarna verder gaan studeren. In Nepal worden meisjes vaak als de mindere van jongens beschouwd, en vindt men onderwijs niet aan hen besteed. Dat accepteert Uttam niet en het aantal meisjes op de bamboescholen is groter dan het aantal jongens.

Uttam streeft naar vijfenzeventig scholen, in elk district van Nepal één. Hij lijkt niet te stuiten en wie een paar uur met hem heeft gesproken, is er van overtuigd dat het hem zal lukken. Over de ongelooflijke berg werk zegt Uttam lachend: ‘Als ik getrouwd was, had ik maar een paar kinderen, nu heb ik er vijftienduizend. Dat is toch prachtig?’

Uttam houdt zijn leerlingen voor: ‘Er zijn scholen waar kinderen leren een levende bom te worden. Hier wil ik dat jullie een bom van vrede worden in je familie, het dorp en de samenleving.’ Uttam zegt lachend: ‘Op een keer kwamen de maoïsten zeggen dat ik een bepaalde school moest sluiten. Toen heb ik de school verplaatst en in een ander dorp herbouwd.’ En weer lacht hij breed grijnzend, alsof het de grootste grap van de wereld is.

Een optimist is iemand voor wie problemen tijdelijk en beheersbaar zijn, verbonden met een specifieke situatie die kan worden veranderd. Voor een optimist is het onlogisch de hoop te verliezen. We kunnen altijd harder ons best doen, de schade beperken, een andere oplossing vinden, herbouwen wat vernietigd is, onze inspanningen in de best lijkende richting sturen en genieten van onze gemoedsrust, in plaats van tijd te verdoen met piekeren over het verleden en tobben over de toekomst.

Matthieu Ricardnomineerde Uttam Sanjel als zijn Intelligente Optimist.

— Matthieu Ricard, boeddhistische monnik uit Frankrijk, die verschillende humanitaire projecten voor scholing, gezondheidszorg en sociale hulpverlening in het Himalayagebied heeft opgezet.