 De mooiste verhalen die we elkaar kunnen vertellenBestsellerauteur Dave Eggers meent dat je grote veranderingen kunt bereiken wanneer je jonge mensen leert zichzelf uit te drukken.  Dave Eggers Foto: McSweeney's Halverwege ons gesprek veert Dave Eggers op uit de luie bank. Gretig klapt hij zijn laptop open, die al die tijd verstopt lag onder een stapel tijdschriften, kranten en post. Dan tovert hij een e-mail tevoorschijn, verzonden door Valentino Achak Deng, de Soedanese vluchteling wiens afgrijselijke ervaringen tijdens de burgeroorlog en bizarre intrede in het vrije Amerika Eggers heeft beschreven in What Is the What. De opbrengsten van het boek, verschenen in 2006, gaan naar Dengs stichting, die wil bijdragen aan de heropbouw van het zuiden van Soedan. De e-mail toont wat er met dat geld is gedaan: de eerste foto’s van een zojuist geopende school in Marial Bai, het geboortedorp van Deng. Vol verwachting wacht Eggers af. ‘Is dat niet fantastisch?’ Het is Eggers ten voeten uit. Sinds het overweldigende succes van zijn debuut in 2000, A Heartbreaking Work of Staggering Genius, heeft Eggers de royalties gebruikt om anderen te helpen. Eerst zette hij een organisatie op, 826 Valencia, die kinderen in achterstandswijken helpt met hun schrijfvaardigheden en huiswerk. Intussen runt hij McSweeney’s, een uitgeverij voor onbekende schrijvers, waarmee hij onlangs een serie boeken heeft opgezet waarin de verschoppelingen in de samenleving hun verhaal kunnen doen, zoals gevangenen en immigranten. En met de Technology Entertainment Design (TED) Prize die hij dit jaar heeft ontvangen – een geldprijs van honderdduizend dollar, uitgereikt door de gelijknamige prestigieuze conferentie, die de gelukkige -winnaar in staat stelt een ‘wens voor een betere wereld’ ten uitvoer te brengen – roept hij mensen op om tijd en energie te steken in de stadsjeugd op publieke scholen die in Amerika niet zelden van een slechte kwaliteit zijn. Zelf vindt hij het niet zo bijzonder wat hij doet. ‘Ach, je doet wat je kunt’, zegt hij bijna verontschuldigend. Eggers bereidt zich voor op de promotie van een nieuw boek, Zeitoun, dat in juli verschijnt. Het gaat over een Syrische immigrant, Abdulrahman Zeitoun, die tijdens de dramatische dagen na de orkaan Katrina vanuit een kano zijn vrienden en buren in New Orleans te hulp schoot, en tijdens zijn reddingsactiviteiten in de gevangenis werd gegooid op verdenking van terrorisme. ‘Als je hoort over de offers die -immigranten moeten brengen om een beetje aanspraak te kunnen maken op onze enorme welvaart, dan voelt het haast als een plicht ze te helpen in hun poging om te werken voor een deel van alles wat wij alleen maar hebben verworven door het geluk dat we hier zijn geboren’, zegt hij. ‘Voor hetzelfde geld was ik ergens anders geboren, dus ik vind niet dat ik meer recht heb op de gulle overvloed van dit land dan een immigrant uit Soedan, Syrië, Mexico of waar dan ook. Immigranten die offers brengen om hier te komen en hier te werken zijn de moedigste mensen ter wereld. Dus ik hecht er waarde aan hun verhalen te vertellen – om begrip en empathie te creëren.’ Hoewel zijn meer recente werk in veel opzichten sterk afwijkt van zijn eerdere boeken – weg zijn het zelfverzekerde, geestige toontje en de stylistische fratsen – sluit het boek naadloos aan bij wat Eggers (39) tot nu toe heeft gedaan: anderen aanmoedigen hun eigen verhaal te vertellen, vooral hen naar wie normaal gesproken zo weinig wordt geluisterd. ‘We hunkeren allemaal naar manieren om ons verbonden te voelen met anderen en we weten gewoon niet altijd hoe dat moet’, zegt hij. ‘Ik ga er altijd vanuit dat degene die naast me zit een goede vriend zou kunnen zijn en dat in een andere samenloop van omstandigheden ook was geweest. Dat is menselijk. Heel sterk aanwezig in mensen is iets wat naar anderen uitreikt.’
1
2
3
NEXT >>
|
|
|
|||
 |
|||
|
