Email   Print

Share

De belichaming van verandering

Marco Visscher | 117 juni 2009 issue

‘Verandering is een woord dat fantastisch klinkt in een verkiezingscampagne, maar als je mensen vraagt te veranderen, verzetten ze zich daartegen. Dat is gewoon de menselijke natuur’, zegt Aimee Mullins. Zij kan het weten. In haar carrière heeft de 33-jarige Mullins behoorlijk wat veranderingen doorgemaakt. Ze werkte als data-analiste bij het Pentagon, werd daarna een atlete die wereldrecords verbrak, toen een model dat verscheen op de omslagen van modebladen en sinds kort is ze een actrice die het in Hollywood probeert.

Intussen ontpopt Mullins zich als een graag geziene spreker op conferenties. Zee inspireert met haar verhaal over omgaan met uitdagingen. Ook daarover weet ze het een en ander: Mullins is geboren zonder botten in haar kuiten. Haar onderbenen werden geamputeerd toen de kleine Aimee een jaar oud was om te voorkomen dat ze voor altijd een rolstoel zou moeten gebruiken. Mullins zegt graag dat tegenspoed niets anders is dan verandering waarop we ons nog niet hebben aangepast. ‘Voor veel mensen is tegenspoed een ramp, een signaal dat ze iets moeten overwinnen’, zegt ze. ‘Ik geef er de voorkeur aan het te zien als een mogelijkheid om het te gebruiken zodat je een talent kunt ontdekken, nieuwe vaardigheden kunt ontwikkelen en iets nieuws kunt creëren.’

Tegenwoordig draagt Mullins bij aan het debat over onze veranderende opvatting over handicaps. Toen ze onlangs het woord ‘gehandicapt’ opzocht in het woordenboek was ze verbaasd over de synoniemen die ze aantrof: hulpeloos, nutteloos, verwoest, verminkt... ‘Dat was echt schokkend!’ herinnert Mullins zich. Ze is ervan overtuigd dat met de huidige technologische vooruitgang een prothese niet langer synoniem hoeft te zijn met een verloren been. ‘Juist niet. Het kan zijn wat je maar wilt’, zegt Mullins, die zelfs meent dat zogenoemde superkrachten binnen handbereik zijn.

Als mensen reageren op haar protheses of die van anderen, merkt Mullins, ‘veronderstellen ze een hoop over de kwaliteit van leven van zo iemand. We bewijzen anderen een grote dienst als we niet zoveel zouden veronderstellen.’ Hoe anders zijn de reacties van tieners, zegt ze. ‘Zij zien mijn benen niet eens als abnormaal. Ze herkennen ze van hun videospelletjes. Zij zien de mogelijkheden.’

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share: