Vlijtig en virtuoos
Titi Robin: Kali Sultana (Naïve/PIAS)
Ton Maas
| 113 januari/februari 2009 issue
Kali Sultana door Titi Robin
Foto: Ton Maas
De Britse filosoof R.G. Collingwood zei het ooit in fraaiere bewoordingen, maar waar het op neerkomt, is dat je voor echte kunst moeite moet doen. Voor zijn definitie van kunst gebruikte hij het contrast met amusement. Het ene glijdt moeiteloos naar binnen en verschaft onmiddellijke bevrediging, maar laat je achter met een leeg gevoel. Terwijl het andere eerst inspanning vereist en pas daarna voldoening oplevert. Jammer dat Collingwood de nieuwe dubbel-cd van de Franse gitarist en ûdspeler Thierry ‘Titi’ Robin niet heeft kunnen horen, want volgens zijn eigen maatstaven was hij er beslist gecharmeerd van geweest, hoewel hij misschien extra moeite had moeten doen om zoiets moderns als een muzikale crossover naar waarde te kunnen schatten.
Titi is zonder meer een van de grootste snarentokkelaars van onze tijd, eind jaren vijftig geboren in het westen van Frankrijk en volledig autodidact. Zijn ‘opleiding’ kreeg hij tijdens festiviteiten bij de Noord-Afrikaanse immigranten en zigeuners die in de buurt leefden. Zijn persoonlijke helden waren en zijn de legendarische flamencozanger Camarón de la Isla en de Irakese luitvirtuoos Munir Bachir. Door vlijtig de virtuoze gitaartechniek van de manouche (de snelle en strakke gitaarstijl van de Sinti) te emulgeren, kreeg Thierry van bevriende zigeunermuzikanten de koosnaam Titi, die hij inmiddels als reguliere artiestennaam gebruikt, wellicht ook om verwarring met zijn beroemde, striptekenende naamgenoot te voorkomen.
In de loop van vele exercities in allerlei stijlen en genres – zigeunermuziek, flamenco, Arabisch en Indiaas klassiek – heeft Titi een hoogstpersoonlijke stijl ontwikkeld waarin al die invloeden als een amalgaam versmelten. Kali Sultana is het magnum opus in die ontwikkeling. Twee cd’s lang neemt Robin de luisteraar mee op een muzikaal avontuur dat soms uitbundig is en dan weer zindert van ingehouden spanning. Dat de titels naadloos in elkaar overgaan, versterkt nog eens het gevoel dat je eindeloos onderweg bent. De uitdaging van deze muziek zit ’m in de bereidheid om je mee te laten voeren. Misschien denk je in eerste instantie: ‘Wat een gepriegel, waar gaat dit heen?’ Heb dan vertrouwen in het meesterschap van deze introverte geweldenaar, want de extatische luisterervaring die in dit wrochtsel verscholen ligt, is alle initiële inspanning en geduld dubbel en dwars waard.
