Email   Print

Share

Tony Recasner: docent aan de Samuel J. Green Charter School

Tony Recasner, directeur van de Samuel J. Green Charter School in New Orleans.

Carmel Wroth | 113 januari/februari 2009 issue

‘Tony leerde ik kennen toen hij met een vriend van ons beiden naar Chez Panisse kwam, om te praten over hun plan voor een eetbaar schoolplein in New Orleans. Toen die lunch voorbij was, wisten we dat we volledig op één lijn zaten over de manier waarop we de kinderen in onze openbare scholen willen onderwijzen en te eten geven. Tony toont respect voor zowel leerlingen als docenten. Hij leeft en werkt op een oprechte en integere manier en staat in principe open voor alles. Hij spreekt bescheiden en hoffelijk, maar als hij iets besloten heeft, zorgt hij ook dat het wordt uitgevoerd. En boven alles is hij een verlichte onderwijzer, niet gehinderd door regeltjes die geen betekenis hebben. Hij steunt plannen en ideeën die waarachtig, authentiek en van belang zijn voor de gezondheid en het geluk van onze kinderen.’- Alice Waters, chef-kok van Chez Panisse, een restaurant in Berkeley dat bekendstaat om zijn locale biologische ingrediënten. Zij heeft de Chez Panisse Foundation opgericht, die projecten op scholen organiseert over goed eten, kwalitatief onderwijs en sociale vaardigheden.

Toen New Orleans in 2005 werd getroffen door orkaan Katrina, liep de gloednieuwe school van Tony Recasner, de Samuel J. Green Charter School, geheel onder water. Recasner, die toen 48 was, besloot midden in de chaos zijn school een nieuwe vorm te geven en daarbij een origineel werkmodel voor onderwijs in grote steden toe te passen: het Eetbare Schoolplein. Dit project was bedacht in Berkeley, door chef-kok en activiste Alice Waters. Kinderen krijgen informatie over voeding, landbouw en milieubeheer doordat ze hun eigen voedsel kweken en dat in de keuken bereiden. Recasner was vroeger onderwijspsycholoog en had het gevoel dat dit leren uit eigen ervaring voor zijn kinderen veel verschil zou maken. ‘De periode na Katrina was behoorlijk somber en bedrukt, maar wij waren bezig om een prachtige tuin vol kleur aan te leggen. Meewerken aan het ontstaan van het Eetbare Schoolplein was voor ons allemaal een krachtige vorm van therapie.’ In die maanden hebben de kinderen van de charter-school in de tuin gewerkt en geholpen met het opzetten van het project, dat uiteindelijk bestond uit een groentetuin van 0,1 hectare, een moeras, een sinaasappelboomgaard, een klaslokaal in de open lucht en keukens voor kooklessen. Tegenwoordig leren deze vierhonderd kinderen tuinieren en koken, terwijl ze tegelijk les krijgen in toegepaste wiskunde en natuurkunde. Maar werken in de tuin is, volgens Recasner, vooral goed voor je gevoel van eigenwaarde. ‘Het is een plek die kinderen de kans biedt om successen te behalen en een goed gevoel over zichzelf te krijgen, als scholier én als privé-persoon.’

Recasner opende in 1998 in New Orleans de eerste charter-school en heeft er sindsdien verschillende charter-scholen geleid, openbare scholen die niet onder de reglementen van de gemeente vallen. Hij zag al snel in dat werken in de tuin iemands leven een andere draai kan geven. Charles Smoot, een leerling van vijftien, was blijven zitten in de tweede klas van de middelbare school. Hij was woedend en gefrustreerd, en had helemaal geen zin meer om op school te blijven. Maar toen hij een tijdje in de tuin had gewerkt, voelde Smoot zich meer betrokken bij de lessen – en zette ten slotte zijn opleiding voort. ‘Door het tuinieren voltrok zich in deze jongen een totale ommekeer’, herinnert Recasner zich.

Recasner werd in New Orleans geboren, groeide op in een weinig welvarende buurt en ging naar scholen van laag niveau. Later werd hij doctor in de psychologie, en bleef altijd bereid om jonge zwarten betere toekomstperspectieven te bieden. Zo heeft hij zich ingespannen om getalenteerde vakmensen aan te trekken. Sinds Recasner met het project begon, heeft hij meer dan een miljoen dollar binnengehaald. Hij heeft belangrijke donoren weten te interesseren, zoals de Amerikaanse televisiekok Emeril Lagasse, die niet alleen betaalde voor een nieuw klaslokaal in de open lucht en een tweede leskeuken, maar Recasner ook in staat stelde om tuinarchitecten, chef-koks en andere mensen met aansprekende beroepen aan te trekken. ‘Het resultaat is dat de hoek van je lens steeds groter wordt, waardoor de kinderen leren zien dat ze allerlei soorten beroepen kunnen gaan uitoefenen’, zegt Recasner. ‘Het gaat erom dat je een sfeer schept van ambitie, die aan de kinderen duidelijk maakt dat al die mogelijkheden werkelijk voor hen openstaan.’

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share: