Ontspannen eco-poetsen
Cara Tabachnick
| 113 januari/februari 2009 issue
Luz Maria Hernandez (29), in felroze T-shirt bedrukt met: ‘Si Se Puede!’ (vrijvertaald: ‘Ja we gaan ervoor!’), trekt rubberen handschoenen aan en gaat meteen aan de slag. Een paar uur later is het in het tweekamerappartement met één badkamer weer kraakhelder en kan Hernandez 110 Amerikaanse dollars (ongeveer 90 euro) in eigen zak steken. Ze hoeft dus niet de helft aan een werkgever af te dragen, want ze is een van de 24 leden van Si Se Puede, een samenwerkingsverband van schoonmaaksters in Sunset Park in de New Yorkse buitenwijk Brooklyn.
Si Se Puede! werd in 2006 opgericht door vrouwen uit de buurt met steun van een plaatselijke organisatie die zich voor het gezinsleven sterk maakt, het Center for Familie Life. ‘Houd al je verdiende geld zelf, op het lidmaatschapsgeld van 5 dollar na’, zo luidt het eerste gebod van deze voor-vrouwen-door-vrouwen, milieuvriendelijke schoonmaakbond (er wordt alleen met eco-producten gepoetst). Hernandez en haar collega’s zijn representatief voor de nieuwe schoonmaakopzet die de VS verovert. Zo heb je er inmiddels het door de wol geverfde ‘vrouwen op de bres voor economische onafhankelijkheid’ W.A.G.E.S (Women’s Action to Gain Economic Security) dat haar leden drie weken vakantie geeft en bijvoorbeeld de Unity Housecleaners op Long Island. De samenwerkingsverbanden richten zich vooral op immigrantenvrouwen, die ze de nodige vaardigheden bijbrengen om een coöperatief bedrijf te runnen.
Alle vrouwen die zich bij Si Se Puede! hebben aangesloten, hebben een training van drie maanden gevolgd en komen elke week bij elkaar om te praten over marketing- en bedrijfsstrategieën. Een groep pro deo advocaten stelde voor de organisatie een statuut op dat voor alle leden verbindend is. De deelneemsters hebben ook afgesproken het werk gelijk te verdelen. Toen de oorspronkelijke vijftien leden afgelopen februari besloten nog eens negen vrouwen toe te laten, meldden zich meer dan tachtig vrouwen aan.
Het leven van de Mexicaanse Hernandez, die tien jaar geleden naar de Verenigde Staten kwam, is dankzij deelname in de coöperatie radicaal veranderd. Via een tolk vertelt ze: ‘Ik werkte elke dag tien uur in een fabriek en verdiende slechts US$ 4,25 per uur. Constant was ik bang ontslagen te worden en ik kwam altijd tijd tekort voor m’n gezin.’ Nu hoeft ze maar een paar uur per dag te werken en verdient ze daarmee 100 dollar. De voorzitter van de coöperatie Monica Valeria (45) voorziet een nog grotere groei. Maar ze zegt dat welke kant het ook op gaat: ‘Ik heb mijn droom in dit land verwezenlijkt.’
