Email   Print

Share

Alternatieve geneeswijzen

Irene van Lippe-Biesterfeld over psycho-oncologisch kampioen O. Carl Simonton.

Carol Greenhouse | 113 januari/februari 2009 issue

Carl Simonton is zoon van een -baptistendominee. Op zijn tiende, zegt hij, had hij al genoeg donderpreken aangehoord om te denken dat hij na zijn dood regelrecht naar de hel zou gaan. Inmiddels heeft de 67-jarige oncoloog, oprichter en medisch directeur van het Simonton Kankercentrum in Malibu, Californië, die kinderlijke gedachte afgeschud. Maar hij is ervan overtuigd dat onze manier van denken ons welzijn beïnvloedt en dat onze kijk op de wereld mede bepaalt of we tot de ongeveer veertig procent van de mensen behoren die kanker krijgen – en de circa vijftig procent die het overleven.

Simonton werd in de jaren zestig van de vorige eeuw opgeleid tot kankerspecialist aan de Universiteit van Oregon. Hij zou gaan werken met de enige effectieve behandeling die er destijds bestond: bestralingstherapie. Maar hij ontdekte dat studies werden belemmerd door patiënten die het behandelplan niet doorzetten omdat ze geloofden dat ze toch niet beter zouden worden. Hij vroeg zich af waarom het bij twee patiënten met dezelfde diagnose en dezelfde algehele gezondheidstoestand kon voorkomen dat de ene vooruitging en de andere achteruit. Kort daarna kwam hij een verhaal tegen over managers in het bedrijfsleven die motivatiepsychologie toepasten om de houding van hun trainees te veranderen. De sleutel tot succes bij deze trainingsmethode was dat je je moest voorstellen dat je het gewenste resultaat al had bereikt. Dus toen Simonton bestraling toepaste bij een 61-jarige patiënt met keelkanker in een vergevorderd stadium, besloot hij er wat motivatiepsychologie, ontspanningstechnieken en visualisatie-oefeningen aan toe te voegen. Een ander denkpatroon, redeneerde hij, zou misschien andere gezondheidsresultaten opleveren. Simonton vroeg de man zich voor te stellen dat hij iets aan het doen was waar hij enorm van genoot. De patiënt was een enthousiast vliegvisser geweest, dus tijdens de behandeling stelde hij zich voor dat hij in een bergbeek stond te vissen. ‘Hij gooide zich er helemaal in’, zegt Simonton. ‘Hij zat in de leer bij oosterse meesters en wist meer van de geest dan ik.’ Binnen een maand was er geen spoor van de kanker meer te zien. De man stierf op zijn zeventigste aan ongerelateerde -oorzaken.

Van het boek van Simonton, Op weg naar herstel, verschenen in 1978, werden miljoenen exemplaren verkocht. De denkbeelden daarin – zo zou er onder andere een ‘kankerpersoonlijkheid’ bestaan, gekenmerkt door een laag zelfbeeld en het ontbreken van zinvolle langdurige relaties – riepen verzet op. In 1981 zei de American Cancer Society dat het wetenschappelijk materiaal niet aantoonde dat visualisatietechnieken invloed hadden op de groei van kankercellen. ‘Het ene moment had ik zoveel werk dat ik nieuwe manieren moest gaan bedenken om de vraag aan te kunnen, het volgende moment te weinig om van rond te komen’, zegt Simonton. Als reactie daarop nam hij zijn technieken mee naar een internationaal gehoor in Duitsland, Japan en andere landen.

Simonton gelooft niet dat negatief denken kanker veroorzaakt, of dat kankerpatiënten zelf schuld hebben aan hun ziekte. Evenmin gelooft hij dat positief denken de enig noodzakelijke behandeling is. Hij gelooft wel dat wat en hoe we denken van grote invloed is op onze gezondheid. Volgens hem kan het veranderen van denkpatronen het herstel versnellen, de bijwerkingen van de behandeling verlichten en het immuunsysteem ondersteunen zodat het beter bestand is tegen ziekten.

Voor Simonton is de boodschap eenvoudig: ‘Schenk aandacht aan je gedachten’, stelt hij vastberaden. ‘Gezonde gedachten geven ons vreugde. Ongezonde gedachten maken ons ongelukkig. Wanneer we hoopvolle gedachten denken, produceren we chemische stoffen die ons lichaam op cellulair en moleculair niveau beïnvloeden en wanneer we ongezonde gedachten denken, produceren we stoffen die ziekte kunnen veroorzaken.’

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share: