Email   Print

Share

We moeten helden maken en van hen vrede eisen

Hoe voed je kinderen op die de moed zullen hebben de wereld te veranderen?

Hoe voed je een kind op in de geest van vrede in een wereld die steeds meer ten prooi valt aan oorlog? Hoe breng je een vredesstichter groot? Die vragen kwamen in me op terwijl ik zat te kijken naar mijn zoontje van 21 maanden, Max. Hij lag bij me te slapen, ongestoord door het gedreun van explosies in het nabijgelegen militaire oefengebied. Diep verzonken in zijn kinderdromen, met zijn lange wimpers tegen zijn zachte roze wangetjes, lag hij daar, terwijl het huis begon te resoneren van de bommen die slechts een paar kilometer van onze woonplaats, San Marcos in Californië, tot ontploffing werden gebracht. De mariniers in Camp Pendleton kregen weer eens les in de kunst van het oorlogvoeren, en volgens het lokale nieuws zouden de explosies de hele week doorgaan, als voorbereiding op de naderende oorlog. Aan de explosies waren we wel gewend, maar na de recente gebeurtenissen in de wereldpolitiek hadden de oefeningen – die ik voorheen gekscherend afdeed als ‘kleine jongens die oorlogje spelen’ – nu een veel serieuzer ondertoon gekregen. De beelden van bloedige lijken op het nieuws waren niet het gevolg van een spelletje. Buiten hoorde ik het geschreeuw van basketballende buurtkinderen en het geklets van volwassenen die de laatste roddels uitwisselden. Het was een alledaags tafereel: een vriendelijk straatje, waar bijna iedereen elkaar bij naam kende. Om de zoveel tijd ontplofte er weer een bom, een pijnlijke herinnering aan het feit dat achter deze illusie van geluk een oorlogsdreiging schuilging, loerend als een latente pedofiel bij het hek van de lagere school. Terwijl ik dicht tegen Max aan kroop, vroeg ik me af hoe het toch mogelijk is dat zo’n klein, hulpbehoevend en schattig wezentje zich kan ontwikkelen tot een persoon die andere mensen vermoordt, uit ‘vaderlandsliefde’ of, erger nog, uit naam van ‘God’. Mijn zoon was een onbeschreven blad, en ik wist diep in mijn hart dat ik maar één van de velen zou zijn die zouden proberen hun ideeën over te brengen op zijn jeugdige geest. Ik weet dat er mensen zijn die willen moorden en oorlogvoeren, en geweld plegen uit winstbejag, nationalistische trots, religieus fanatisme, of gewoon uit honger naar macht. Maar ik geloof dat vrede altijd een betere optie is dan oorlog. Als de vrouwen aan de macht waren, zouden wij de voorvechters van de vrede de eer bewijzen die nu te beurt valt aan degenen die eropuit trekken om dood en verderf te zaaien. De media besteden bijna geen aandacht aan de vredesstichters. Sterker nog: ze worden te kijk gezet als dwazen, militante activisten, dromers en langharige hippies. Maar de echte vredesliefhebbers zijn u en ik, moeders, vaders en kinderen. Als moeder ben ik erop gebrand Max op te voeden als een vredestichter die anderen liefheeft en respecteert. Ik zal proberen mijzelf als voorbeeld te stellen door hem te laten zien hoe je keuzes kunt maken met hart en ziel. Ik zal hem leren situaties van alle kanten te bekijken voor hij een beslissing neemt, zodat hij in zijn volwassen leven intelligente, weldoordachte keuzes zal maken. Maar bovenal zal ik hem een positieve kijk op de wereld proberen bij te brengen, en hem aanmoedigen om ook zo te leven. Ik weet dat de wereld zal proberen hem cynisch, hard, kil, machteloos en bevooroordeeld te maken, en dat politici, journalisten en zijn vrienden hun best zullen doen om hem ‘onderdeel van de massa’ te laten blijven. Echt leiderschap is immers vaak bedreigend voor de status quo, vooral wanneer die is gebaseerd op oorlog, agressie en hebzucht. Ik hoop dat Max zich zal realiseren dat hij zelf kan kiezen of hij blind door het leven wil gaan of zijn eigen innerlijke stem wil volgen. Dan zal hij misschien, heel misschien, opgroeien tot iemand die precies weet wat hij kan doen om de wereld een stukje aangenamer te maken. Hij zal vrede verspreiden. Marie D. Jones, auteur van Looking for God in All the Wrong Places, schreef deze tekst in If Women Ruled the World, onder redactie van Sheila Ellison (Inner Ocean Publishing).