Email   Print

Share

Een liefde lang

Tijn Touber werd verliefd en vraagt zich nu af: Hoe onvoorwaardelijk kan liefde zijn?

Heb ìk weer. Werd ik verliefd. En terwijl ik de vlinders nog in mijn buik voelde, dacht ik: ‘Is dit nou liefde?’ Ik twijfelde een beetje, omdat wijzen ons altijd voorhouden dat echte liefde onvoorwaardelijk is, terwijl ik van alles en nog wat van haar wilde: aandacht, tijd, knuffels, begrip, baby’s. Niet erg onvoorwaardelijk, dus. Maar bestaat onvoorwaardelijke liefde eigenlijk wel? In de woorden van Confucius: ‘Kan er een liefde bestaan die geen beroep doet op haar object?’ Verlang je niet altijd iets terug van ‘het object van je liefde’? Kun je onvoorwaardelijk van een ander houden, als hij of zij jouw liefde niet beantwoordt? Nog niet zolang geleden zou ik ‘ja’ hebben geroepen. Nu denk ik: wat is dat voor liefde? En: wil ik dat eigenlijk wel? Onvoorwaardelijke liefde is veilig, omdat je niet werkelijk openstaat voor ‘het object van je liefde’. Je geeft wel, maar staat niet open om te ontvangen. Je bent niet bereid om je te laten raken, om ontroerd of gekwetst te zijn. Ik dacht: is onvoorwaardelijke liefde niet een beetje laf? Was mijn streven naar onvoorwaardelijke liefde niet ook een prachtig excuus om gelijkwaardige relaties uit de weg te gaan? Was ik niet gewoon een beetje bang om geraakt te worden? Wim de Bie zong ooit: ‘Maar lieveling luister, doe niet zo bang, ik blijf van je houden, een liefde lang.’ Een liefdesrelatie blijft levend als je je eigen liefde - of je toegang tot de liefde - levend houdt. Wanneer je van ‘het object van je liefde’ wilt blijven houden, moet je dus trouw zijn aan de liefde zelf. Als je leert leven vanuit die liefde, dan is iedere relatie een gelegenheid om die liefde te vieren – niet jóuw liefde, niet míjn liefde, zelfs niet ónze liefde – maar dé liefde. Als je van de liefde houdt, wordt ‘het object van je liefde’ de liefde zelf. Zou dat onvoorwaardelijke liefde zijn?