Email   Print

Share

Varen

'Pap, waarom varen wij eigenlijk?' Ik lig te sluimeren in een rubber bootje, een petje op mijn kale kop tegen de gloeiende zon.

'Omdat jij met pappa heel ver weg wilde gaan. Jij en ik samen.'
Locatie: het meer Levico. Italië, 's middags om een uur of vijf. Zoon Dick, vier jaar oud, kletst me de oren van het hoofd. Ik wil wegdrijven, in gedachten.
'Pap, waar varen we eigenlijk naar toe?'
'Dat heb ik je toch verteld? Toe nou, wel een beetje doorroeien.'
De sabbatical is ruimschoots over de helft. De tijd dringt en maakt onrustig. Heb ik wel voldoende genoten?
'Waarom ben jij boos? We zouden toch vrienden zijn?'
'Ik ben niet boos. Ik wil alleen een beetje denken.'
In de verte omsluiten gekartelde groene bergen het kristalheldere water. De lucht is zwaar van het vocht en maakt loom. Zijn voet rust op de mijne.
'Gaan we eigenlijk ver weg of blijven we bij mamma?'
'Heel ver weg.'
'Echt?'
'Naar China. Goed?'
Opgetogen blik aan de andere kant van de boot. Ogen als schoteltjes, de roeispanen hangen besluiteloos boven het water. China is onbekend terrein. Dat maakt onzeker.
'Wie wonen er in China?'
'Chinezen.'
'Waar zijn die dan?'
'Daar aan de overkant. Als je goed kijkt, kun je ze al zien staan.'
'Waar dan?'
'Daar, kijk maar eens goed.'
Zijn abrupte zwenking doet het water rimpelen. De witte haartjes op zijn bruin verbrande ruggetje lijken te fluoresceren in de lage namiddagzon.
'Wat eten ze eigenlijk in China?'
'Loempiaatjes en bami. Lekker toch?'
'Dat lust ik niet. Ik lust alleen frietjes.'
Bezorgde oogjes smeken om bijval.
'Lust jij geen bami? Gekke vent. Dat is toch lekker?'
'Pap, ik wil niet naar China.'
'Oké, dan blijven we hier.'
Zijn voetje ligt weer op de mijne. De spanning is verdwenen. We zijn weer één.
'Pap?'
'Ja.'
'Ik houd van jou.'