Here we are again!

Rond vier uur ’s nachts kom je met ruim 100 kg bagage in Entebbe aan. Vanwege het goede doel staat Egypt Air extra bagage toe. Maar hoe kom je daarmee door de douane? Gewoon doorlopen dus. Op dit tijdstip wordt ons geen strobreed in de weg gelegd.

In Mukono worden we direct herkend door de juffrouw van ons eetcafé. Een stralende lach laat de witte tanden glinsteren. Welkom terug!

Plots stopt een boda bodarijder aan de overkant. Een breeduit lachende man komt op ons afgerend. Charles, onze plaatselijke contactpersoon van vorig jaar. Handen worden pompend geschud. Good to see you again!

Voor de Bishop Westschool is het zomervakantie. Leerlingen en leerlingen zijn afwezig. Maar de juffrouw van de administratie is er. Een omhelzing volgt. En ineens staat daar de kolossale gestalte van de headmaster breed grijnzend voor onze neus. Hij pakt ons vast, Herma aan de ene kant en Leo aan de andere. Als gehoorzame kinderen lopen we aan zijn hand mee naar het kantoor. Hier praten we geanimeerd bij.

Plotselinge herkenning in de supermarkt, gevolgd door verbazing en enthousiasme. Bij vertrek vorig jaar was de caissière aan het eind van haar zwangerschap. Leo had een deal gesloten dat ze op zijn verjaardag zou bevallen. En nu blijkt dat ze woord heeft gehouden. Het nieuwe wereldwonder heet Jozef, in kringen van het Lejofonds geen onbekende naam.

Een bezoek aan het internetcafé voelt weer als vanouds: na een half uur internetten is er nog geen email geopend.

De boda bodarijders voelen ons vandaag haarfijn aan en rijden rustig naar de Good Samaritanschool. We horen niet direct geitengemekker maar wel de stem van directeur Fred. Fred is wat meer ingetogen en valt ons niet direct om de hals,maar aan zijn brede grijnslach op zijn gezicht zien we dat we weer erg welkom zijn.

Voor Fred hebben een groot zeildoek meegenomen van ruim twee bij twee meter met daarop het logo van het project "Goat to Goat". Het valt zeer in de smaak.

We zijn uiteraard benieuwd naar de geiten. Die staan achter de stal in een omheinde wei. Mooi, het gestuurde geld voor de omheining is dus inderdaad daarvoor besteed.

Directeur Fred geeft aan een programma op te zetten waarin we de gelegenheid krijgen het project tot nu toe te evalueren en op bezoek te gaan bij de mensen die een geit gekregen hebben.

We zijn weer terug in Oeganda en het voelt meteen zeer vetrouwd.