Het eerste gemekker is er al!

Zaterdagochtend 6 uur op. We gaan vroeg op stap met directeur Fred, de veearts en de eigenaar van een geitenboerderij. De reis gaat naar een geitenboerderij in de omgeving van  Luwero, een ritje van ongeveer 100 kilometer.


Doel: de eerste aanschaf van vlees- en melkgeiten en een bok.

Luwero ligt ten noorden van Kampala. Om Kampala te mijden gaan we binnendoor en dat betekent grotendeels rijden over stoffige, rode zandwegen met de onvermijdelijke hobbels en kuilen. Na Luwero moeten we diep het binnenland in. Stoffiger kunnen de rode zandwegen niet worden, maar wel smaller en met meer kuilen, veel meer kuilen. En breder en dieper.

We rijden in een personenwagen, geen 4WD. Talloze malen schuurt de bodemplaat van de auto over de grond en een aantal keren is het geen schuren meer maar een luid gebonk. Het is ons nog een raadsel dat we de uitlaat niet in stukjes bij elkaar hebben moeten vegen.

De wereld raakt steeds meer onbewoond. Het landschap verandert. Het wordt moeras- en bosachtig. De geitenboerderij staat “in the middle of nowhere”. Land met daarop een stal en twee banda’s, ronde lemen hutten met een dak van gras. Hier wonen twee oppassers. In de stal krioelt het van de geiten.

De veearts kan nu in actie komen. De geiten kunnen onderzocht worden. Maar dat blijkt anders te gaan. De veearts observeert. Laat de geiten wat door de stal lopen om vervolgens weer  te observeren. Als hij een keuze bepaald heeft, wijst hij de bewuste geit aan die vervolgens door een oppasser wordt gevangen.

Tien drachtige geiten worden zo geselecteerd, zeven vleesgeiten en drie melkgeiten. De besten volgens de veearts. Volgens de eigenaar van de geitenboerderij zullen we daar veel plezier van krijgen. Uit een stal een eind verderop wordt nog een bok tevoorschijn getoverd. Geiten en bok moeten nu in een open laadbak van de pick up truck. Dat is wonderbaarlijk snel gepiept. Van takken wordt  een geraamte om de laadbak gebouwd. Zo kunnen de geiten geen gekke bokkensprongen meer maken.

En dan wacht de lange weg terug. Nu rijdt de veearts i.p.v. de eigenaar van de geitenboerderij. Nu gaat het wat meer van dik hout zaagt  men planken. We wanen ons in de cakewalk op de kermis. De auto knarst, schuurt, bonkt. Stofwolken waaien op. Vanwege de warmte staan de voorste ramen open. Het binnenste van de auto wordt steeds meer rood gekleurd. En wij kleuren mee. Onze longen beginnen te protesteren. Het gekuch is niet van de lucht.

Tegen vier uur komen we aan bij de school. De pick-up truck volgt even later. In de afgelopen dagen is er hard gewerkt aan de stallen . Dit is begonnen direct na ondertekening van het contract tussen het Lejofonds en de stichting van de Good Sanmaritanschool.  De stallen  staan nu klaar om hun bewoners te ontvangen.

Uiteraard is de komst van de geiten niet onopgemerkt gebleven. Niet alleen kinderen maar ook volwassenen zijn nieuwsgierig. 
Eenmaal in de stal staan de beestjes tevreden te eten van het gras wat in ruime mate in eetbakken is neergelegd.