Vijftig cent voor een compliment

Wat ziet u er goed uit mevrouw! Prachtige jurk, en uw haar zit ook zo fantastisch. Meneer, wat een geweldig overhemd is dat en wat komen uw schoenen prachtig uit onder die spijkerbroek! Wat speel jij ongelooflijk mooi viool zeg. Daar moet je echt mee doorgaan. Oh, wat een heerlijke broodjes, heeft u die helemaal zelf gemaakt? Mijn broer strooide het ene na het andere compliment uit over de mensen die hij tegenkwam op straat in Amsterdam. Het was Koninginnedag, een jaar of twintig geleden, en hij had een ludieke actie bedacht. Met een groot bord om zijn nek waarop stond ‘vijftig cent voor een compliment’ liep hij door de stad en sprak hij honderden mensen aan. Het leverde hem vrijwel altijd een beloning op, en veel gelach. Zowel de gever als de ontvanger van het compliment voelde zich verrijkt.

Ik moest aan het voorval denken door de Nationale Complimentendag van vandaag. In december van 2008 schreven wij een coververhaal over het geven en ontvangen van complimenten. Het leek ons aardig om in de laatste maand van het jaar, waarin we elkaar zo graag van alles geven, de schijnwerper eens op het ontvangen te zetten. Hoe gaan we om met het in ontvangst nemen van cadeaus en complimenten? Wat voelen we daar bij? Zijn we er eigenlijk wel goed in? Het blijkt voor veel mensen lastig. Ontvangen is meer werkwoord dan geven.

Hilary Hart schrijft in deze Ode over de kunst van ontvangen.

De kunst van het geven ligt blijkbaar dichter bij ons hart en ons hoofd dan die van het ontvangen. Dat stond al in de Bijbel: ‘Het is beter te geven dan te ontvangen’. En anno 2008 wordt dat bevestigd bij Google: ‘geven’ levert twee keer zoveel hits op als ‘ontvangen’. Harts essay biedt voldoende stof tot verder filosoferen bij schoorsteen en kerstboom de komende weken. En als u de kunst van ontvangen wat beter onder de knie wilt krijgen, raad ik u aan mijn broer eens uit te nodigen. Die is tegen een zeer bescheiden vergoeding bereid de beginselen van het ontvangen met u door te nemen.